Ray (35) zat in de Intensief Kortdurende Kliniek (KK)...

 

‘Ik koos voor een intensieve behandeling bij Novarum omdat ik na meerdere behandelingen steeds terug bleef vallen. In eerste instantie wilde ik terug naar de kliniek waar ik als laatste was opgenomen, maar daar was de wachtlijst te lang. Het ging zo slecht thuis (eetbuien, braken, laxeren, bewegen, lijnen) dat mijn voorkeur voor een kliniek niet meer uitmaakte, en ik heb me aangemeld bij Novarum. Wat afstand betreft redelijk dichtbij, en misschien hadden ze een andere aanpak die beter zou aanslaan.

Mannen

Op het moment dat ik me aanmeldde, kreeg ik te horen dat ze geen mannen aannemen in de kliniek. De wanhoop werd groter. Maar Novarum was bezig een aparte groep op te zetten voor mensen met langdurige en/of complexe eetstoornissen, de Intensief Kortdurende Kliniek (IKK). Daar was wel plek  voor mannen. Na de intakeprocedure volgde ik de startgroep, tot ik met de behandeling kon beginnen. De wekelijkse startgroep diende als een voorbereiding op de opname, en om te zorgen dat ik niet veel verder zou wegzakken.

Snel beginnen

Ik kon vrij snel met de behandeling beginnen, wat een opluchting was maar aan de andere kant was ik verschrikkelijk bang, gespannen en vol met twijfel. De eerste twee weken bleef ik bang, maar probeerde wel vanaf dag één mijn uiterste best te doen omdat ik wist dat ik niet veel tijd had. De groep waarin ik terecht kwam bestond voornamelijk uit mensen van mijn leeftijd, die er al meerdere weken in de IKK op hadden zitten. De groep was zeer hecht en steunend, ik kon me aan hen optrekken.

Inzicht

De therapieën verliepen anders dan ik gewend was, en eindigden niet als je de ruimte verliet. Ze gingen door in de vorm van “huiswerk”: doelen voor jezelf stellen, nadenken hoe je die kan halen, bijhouden waar je tegenaan loopt en daar op terugkomen in de individuele gesprekken met je behandelaars. Dit was heel zwaar voor mij, maar deze aanpak, in combinatie met mijn groeiende motivatie,  is erg goed geweest. Ik ben in gesprekken met de psycholoog en de psychiater verder gekomen dan ooit tevoren, en ik heb meer inzicht in wat mijn problemen zijn en waardoor ik steeds terugval. Het prettigst vond ik dat je aan tafel niet gedwongen werd te eten, maar werd gesteund en op je motivatie en doelen werd gewezen. Dit had ik nog niet eerder meegemaakt in een behandeling, en het zorgde ervoor dat ik vrij snel een normaal eetpatroon kon volgen. Als ik nog trek had en een extra boterham wilde, dan mocht dat. Bij vorige opnames moest dat eerst besproken worden of dat wel goed voor me was en of het niet uit eetdrang was. Met andere woorden: het eten werd niet zwaarder gemaakt dan het al voor mij was.

Rust

Dankzij de mindfulness heb ik geleerd wat rust is, dat ik rust kan nemen als het nodig is en dat ik niet voor spanning moet weglopen. Ik kan spanning nu ervaren, en erop vertrouwen dat het weer wegzakt. Ik heb geleerd dat ik het niet hoef weg te maken met eetbuien. Uiteindelijk heeft mijn opname tien weken geduurd. Ik heb het als prettig ervaren en ik ben verder gekomen dan in langdurige behandelingen elders.’