Uit het dagboek van...
Op deze pagina doet een van onze cliënten verslag van haar behandeling bij Novarum. Lees mee met Kim...
Kim: 'Ik ben blij dat ik deze stap heb genomen'
Kim, 26 jaar:
Sinds een aantal weken ben ik in behandeling bij Novarum voor mijn eetstoornis anorexia nervosa. De ambulante hulp van 1 uur per week bij een andere instelling was onvoldoende; ik had een intensievere behandeling nodig en werd doorverwezen naar Novarum. Hier verblijf ik van maandagochtend tot en met vrijdagmiddag in de kliniek. Ze noemen dat de ‘klinische fase’, die 6 tot 12 weken kan duren.
In de afgelopen weken heb ik al veel geleerd in de verschillende therapieën die je bij Novarum volgt, zoals:
- cognitieve therapie,
- lichaamsbeleving,
- educatie eetstoornissen, en
- zelfwaardering.
Bij CognitieveTherapie probeer je bepaalde gedachten die je hebt en die voor jou heel geloofwaardig zijn, tegen te spreken. Je gaat bewijzen voor en bewijzen tegen die gedachten zoeken en probeert op deze manier de geloofwaardigheid ervan te verminderen. Uiteindelijk probeer je deze gedachten, die vaak negatieve emoties met zich meebrengen, te bestrijden.
Zelf heb ik een nogal negatief lichaamsbeeld. Bij Lichaamsbeleving kijk je naar je lichaam en probeer je er een realistischer beeld van te krijgen. Daarnaast leer je om je lichaam te accepteren en de accenten meer te leggen op datgene waar je wel tevreden over bent.
Tijdens Educatie Eetstoornissen krijg je informatie over allerlei voedingsmiddelen en leer je hoe de spijsvertering werkt. Welke belangrijke bouw- en voedingsstoffen heeft jouw lichaam nodig, in welke producten zitten deze stoffen en waarom heeft jouw lichaam dit nodig?
Voor mij is Zelfwaardering een belangrijke therapie. Ik denk erg negatief over mezelf en het enige waar ik nog een beetje trots op ben is mijn figuur. Door deze therapie leer ik mezelf te waarderen. Ik leer in te zien dat ik ook positieve eigenschappen heb en dat ik daar mijn gevoel voor eigenwaarde aan kan ontlenen.
Tijdens de afgelopen weken heb ik al veel inzicht gekregen in mijn eetstoornis. Ik kan me daar nu al veel beter tegen verzetten. Op het moment ben ik al veel minder angstig om door het eten van bepaalde voedingsmiddelen enorm in gewicht te zullen toenemen. Het is fijn om weer wat rustiger en met minder angst te kunnen ontbijten, lunchen en dineren. Ook heb ik veel minder controle over het eten in de kliniek; ik moet bij Novarum eten wat de pot schaft. In het begin had ik daar veel moeite mee, maar ik begin dat al steeds meer te accepteren. Mijn woede is veel minder geworden als er iets op tafel staat waar ik niet zo veel trek in heb.
Bij Novarum leer je dat het te veel of te weinig eten niet mag afhangen van je gemoedstoestand. Het maakt niet uit of je vrolijk of verdrietig bent; blijven eten op een gezonde manier is belangrijk. Je leert om op een andere manier met je emoties om te gaan en deze niet te verwerken met (niet) eten.
De therapieën volg je in een groep met anderen die ook een eetstoornis hebben. Je vindt veel steun en herkenning bij de andere groepsgenoten. Op moeilijke momenten staan medecliënten altijd voor je klaar. Je staat er dus niet alleen voor. Maar ook van vrienden en familie ontvang ik veel steun en zij vinden het erg fijn dat ik professionele hulp heb gekregen.
Tot nu toe heb ik de behandeling bij Novarum als positief ervaren en ben ik blij dat ik deze stap heb genomen.
Vrijdag 2 juni 2006 Moeilijk, om een begin te vinden om dit dagboek mee te openen….Vroeger zou dat zijn: ´lief dagboek,´ of: ´Lieve Sam,´ (mijn imaginary friend)..Daar kon ik alles tegen vertellen, hoewel ik niet zo goed was in het dagelijks vullen van de pagina´s… Er zaten dan ook grote gaten in de data…
Als ik ze van de middelbare school terug lees, merk ik dat ik toen niet veel verder kwam dan het schrijven van mijn (puberale) zorgen, angsten en vervelende gebeurtenissen. Vooral kwamen er veel vragen in voor… vragen en onzekerheden, waar ik zelf geen antwoord op kon vinden.. toen al niet…
Hoewel er een lang verhaal aan voorafgaat, hoe en waarom ik op de klinische afdeling voor eetstoornissen, oftewel Novarum, ben beland, zal ik daar hier niet teveel over uitweiden.. Het komt erop neer dat ik jarenlang een gevecht had met wel of niet eten, met compenseren, met gedachten over mezelf, mijn lijf en hoe ik dát toch in ieder geval kon beheersen en controleren.. maar vooral, zónder dat ook maar iemand dat hoefde te merken, want alles ging toch goed!?
Ik zal de komende weken mijn ervaringen binnen de kliniek in de vorm van een soort dagboek op deze site schrijven. Dit, omdat ik, toen ik eindelijk zélf had bedacht dat er toch iets niet zo goed met me ging, in eerste instantie op het internet ben gaan zoeken naar een mogelijke oplossing voor mijn problemen.
Gaandeweg heb ik bijna álle sites van eetstoornissenland bezocht en doorgespit. Hier heb ik veel informatie en inzicht uit kunnen halen, maar toch miste ik net dat beetje éxtra, buiten de omschrijving vanuit de behandelvisie, want: ´wat dóe je nou eigenlijk een hele dag als je intern in de kliniek zit?!
Ik kon me niet voorstellen hoe een week eruit zou zien, laat dat ik staan een voorstelling had van een dagindeling of therapieonderdeel. Eigenlijk bleef het in mijn achterhoofd steken, dat ik toch best deeltijd zou kunnen doen, want zó erg was het toch niet met me gesteld, dat ik hier ook zou moeten blijven slapen…?
Toch, de intakeprocedure, de uiteindelijke diagnose en mijn eigen angsten voor mijn gedrag, hebben me ertoe gezet om de klinische behandeling aan te gaan. Tot nu toe heb ik daar allesbehalve spijt van, hoe zwaar het soms ook is…
Ik hoop dat ik met mijn komende stukjes (ik weet niet hoe vaak en hoeveel ik zal kunnen schrijven, aangezien mijn agenda vol staat met ´me, myself and I´…), een beetje reëel beeld kan geven van een klinische behandeling voor eetstoornissen.
´Toegeven is de eerste, moeilijkste én belangrijkste stap om iets, aan wat voor probleem dan ook, te kunnen doen.´
Kim